İslam dini yardımlaşmanın kapsamını oldukça geniş bir boyutta değerlendirerek insanlara/varlıklara infak ve yardım etmekten, tatlı söz ve güler yüzle davranmaya kadar her şeyi iyilik kapsamına almaktadır. Hiçbir iyilikte bulunamayan bir müslümanın, eli ve dili ile başkalarına zarar vermemesi bile iyilik (sadaka) sayılmaktadır. İslam dini hiçbir ahlâkî ölçüsü olmayan kabileci dayanışma ve yardımlaşma türevlerini yok saymaktadır. İslam iyilikte yardımlaşmayı emrederken kötülükte yardımlaşmayı yasaklamaktadır.

İslam’da iyiliğin bireysel olarak işlenmesiyle birlikte onun yayılması için de çalışmak gerekmektedir. Bu sebeple İslam dininin emr-i bi’l ma’rûf nehy-i ani’l münkeri yani iyiliği emredip kötülükten sakındırma prensibini getirdiği görülmektedir. Yardımlaşma ile insanlar arasında İslam kardeşliği meydana gelirken, toplumda oluşabilecek muhtaçlık ve kimsesizlik gibi hususların önüne geçilmesi hedeflendiği anlaşılmaktadır.

İslam, cahiliye dönemindeki tüm üstünlük ölçülerini kaldırarak ve onun yerine ahlâkî bir ölçü olan takvâyı getirip bu hususta yardımlaşılmasını emretmektedir. Yardımlaşmanın olduğu toplumlarda kişiler arasında daha güçlü bağlar kurulmaktadır. İyilikte yardımlaşma toplumlara güç katarken kötülükte yardımlaşma ise toplumları fesad etmektedir. İslam’ın bu konuya büyük önem vermesinden onun yeryüzüne iyiliği hâkim kılmayı ve zulmün ortadan kaldırmayı amaç edindiği sonucu çıkarılabilir.