Kur’an-ı Kerîm, Allah Teâla tarafından gönderilen son ilahi kitaptır. Hz. Muhammed (s.a.v) ise ilahi vahyin tebliği için seçilen son elçidir. Allah Teâla, insanı evrenin en son varlığı kılmış, onu en donanımlı ve en şerefli bir varlık olarak dünyaya yerleştirmiştir. Kendi varlığını koruyabilmesi ve hayatını sürdürebilmesi için onu akıl, düşünce ve irade ile donatmıştır. Fakat bunlar, kendi varlığının başlangıcını bilmek, fıtratına uygun bir yaşam sürmenin kurallarını belirlemek ve sonunun ne olacağını kestirebilmek için yeterli değildir. Bu bağlamda Allah Teâla, insanı kendisini çevreleyen varlıklar ve yaşadığı sorunlarıyla baş başa bırakmamıştır. Onun güven ve huzur içinde yaşaması, ölümünden sonraki hayatında sonsuz mutluluğu elde edebilmesi için vahiy göndermiştir. Vahiy, melekler aracılığıyla peygamberlere ulaşan ilahi bildirimlerdir. Bu mesajları alıp insanlara ulaştıran da peygamberlerdir. Dolayısıyla peygamberler, insanlar için rehber ve önder olmuşlar, insanlara doğru yolun ilkelerini bildirmişler, yaşayışlarıyla da onlara örnek olmuşlardır. Son peygamber olarak gönderilen Hz. Muhammed, ilahi vahyin ve hak dinin son tebliğcisi olmuştur. Söz konusu vahyin kitaplaşmış hali Kur’an-ı Kerim, onun ilkelerinin pratik hayata dönüştürülmesi ise Hz. Muhammed’in sünnetidir. Onun getirip tebliğ ettiği, gerekli yerde de tebyin ettiği Kur’an ile nimet tamama, din kemale ermiştir. İnsanlığın atası ve ilk peygamber olan Hz. Âdem’den bu yana hak dinin genel adı olan İslam, bireye ve topluma hitap eden kurallarıyla sistemleşmiş, hayat sahnesinde uygulanarak test edilmiş ve kendisinden razı olunan bir din olarak ilan edilmiştir.