Tarih boyunca müfessirler, Kur’an’ı anlamaya yönelik çok sayıda yaklaşım geliştirmişlerdir. İlk dönemde Kur’an’ın lafız ve terkiplerini açıklamayı yeterli gören müfessirler daha sonraki dönemde Kur’an’ın ne demek istediğine ve mesajlarının içeriğine odaklanmışlardır. Klasik dönemde geliştirilen çeşitli tefsir usûlleri makul ve etkili yöntemler olarak öne çıkmıştır. Ancak küresel değişimlerle birlikte Müslüman toplumlar, eğitim, siyaset, bilim ve ekonomi alanlarında sorunlar yaşamaya başlamış ve Batı hegemonyasına girmeleri bu durumu daha da derinleştirmiştir.

Bu bağlamda, müfessirler, önceki yaklaşımların İslam dünyasını bu sorunlardan kurtaramayacağını fark etmiş ve özellikle semantik ve hermenötik gibi kaynağı batılı olan bazı çağdaş yorum türlerinin de tefsir sahasında değerlendirilmesi gerektiğini savunmuşlardır. İbn Âşûr gibi bazı müfessirler ise bu yaklaşımların aksine makasıd ve maslahat eksenli yorumları tefsir tarzının merkezine yerleştirmiş; Kur’an ayetlerinin ne dediğinden çok hangi maksadla söylendiğine yoğunlaşmışlardır.

Kur’an’ın maksatlarını anlama adına kaleme alınmış bir tefsir türü olarak telakki edilen makasıdî tefsirin yukarıda bahsedilen sorunlar üzerine İbn Âşûr gibi son dönem ilim adamları tarafından yeniden gündeme getirildiği izlenmektedir. Kur’an’ın indirilişinden tutun içerisindeki hükümler, kıssalar, ahlakî öğretiler, ibadetler, ahiret hayatı ile insanın neden yaratıldığı ve akıbetinin ne olacağı gibi konuların maksatlarını anlamaya çalışan ilim adamları, Kur’an’a maksat odaklı yaklaşılması gerektiğini tembihlemiş ve bu yöntemi bir çözüm önerisi olarak sunmaya başlamışlardır.

Bu doktrini savunanların başında gelen İbn Âşûr, günümüz Müslümanlarının sorunlarının halledilebilmesinin Kur’an’a maksat odaklı yaklaşılmasıyla çözülebileceği fikrini savunmuş ve bu minvalde makasıdî tefsir türüne yeni bir soluk kazandırmayı başarmıştır.