İnsan, kendini anlamak için çoğu zaman bir “öteki” icat eder; fakat bu icat, hakikati aydınlatmaktan çok onu gölgeler. Oryantalizm ve oksidentalizm, bu gölgenin iki farklı yüzüdür. Biri Doğu’yu tanımlarken hükmeder, diğeri Batı’yı reddederken benzer bir indirgemeyi tekrarlar. Bu çalışma, bu karşıtlıkların dar ve yıpratıcı dilini aşarak insanı yeniden hakikatle buluşturma çabasının gayretidir. Çünkü asıl mesele, kimin haklı olduğu değil, insanın nasıl daha sahih bir şekilde anlayabileceğidir. İşte bu noktada hikmet, yalnızca bir kavram değil; insanlığın ortak vicdanını kuşatan, bilgiyi ahlâkla, düşünceyi sorumlulukla ve varlığı adaletle buluşturan evrensel bir ölçü olarak öne çıkar. Ve bu ölçü, en kuşatıcı ifadesini İslam ile bularak insanı karşıtlıkların ötesine, daha derin, daha adil ve daha sahici bir anlam ufkuna davet eder.